Het is weer even stil om zwarte Piet. Misschien hebben ook
degenen die zo tegen zijn komst naar Nederland waren even geen tijd gehad om te
protesteren. Mogelijk hadden zij het te
druk met de voorbereidingen van Sint Pannekoek.
“Sint Pannekoek?”, hoor ik sommigen met gefronste
wenkbrauwen vragen. Jawel, gisteren was het Sint Pannekoek. Tijdens een van mijn wandelingen
door Rotterdam zag ik in de Stieltjesstraat deze mededeling hangen:
Tegenstanders van deze ‘oude Rotterdamse’ traditie heb ik
nog niet hun mond horen roeren. Toch kan ik mij voorstellen dat sommigen zich
door deze nieuwe lot aan de stam van de Hollandse folklore gediscrimineerd
voelen.
Denk eens aan onze Surinaamse medemens waaraan wij die
overheerlijke roti’s hebben te danken.
Ik hoor sommigen van hen denken “Waarom een pannenkoek? Typisch
weer zo’n Nederlandse lekkernij. Wat is er verkeerd met de roti? Waarom geen “Sint
Roti”?
En wat te denken van de niet meer uit onze cultuur weg te
denken Turkse Pizza? Al vind ik “Sint Turkse Pizza” persoonlijk niet zo lekker
bekken. Dan klinkt gewoon “Sint Pizza” beter.
Dan de gewoonte om de pannenkoek niet alleen op het bord maar
ook op het hoofd te leggen, al dan niet belegd met spek en stroop. Wat een
kliederboel. Dat moeder de vrouw, die toch uiteindelijk de rommel weer moet
opruimen en schoonmaken, nog niet heeft geprotesteerd is een klein wonder.
Wij zelf doen niet aan het Sinterklaasfeest. Dit schijnt
immers vooral een feest te zijn om de kinderhand te vullen. De cadeau ’s die volwassen
elkaar geven passen vaak niet in een kinderhand, al zijn smartphones en juwelen
hier een uitzondering op.
Wij gaan die dag gewoon met z’n tweeën gezellig een dagje
uit om te vieren dat we nu al zo’n 38 jaar samen zijn.
Ja, ik heb mezelf vorige
eeuw aan Paula op 5 december cadeau gedaan. En, al hoef je het niet met me eens te zijn, nadien heeft ze volgens mij op 5 december nooit meer zo’n mooi cadeau gehad.
