“Als ik als een boom mijn dode
bladeren laat vallen…..” Kijk gewoon welke woorden er verschijnen als je
dit aanvult.
Als ik als een boom mijn dode bladeren laat vallen is het of er een
zware last van mij af valt.
Nee, natuurlijk niet echt. Want daar ben ik te zorgeloos voor. Ik sjouw
geen zware last met me mee. Ongetwijfeld
zijn er momenten geweest in mijn leven dat ik er wel zo over dacht, maar die
liggen dan ver achter me. En als er straks of misschien in een verre toekomst opnieuw
een zware last op mijn schouders zou worden gelegd zien we wel verder. Zover is
het nu nog niet.
Om vertrouwen en energie op te bouwen voor het moment dat ik dan sterk
genoeg moet zijn, kan ik niet voorbij gaan aan de dag van vandaag. Zeker, de
regen striemt tegen de ramen, een grijze lucht hangt als een loden deken over
het land en midden op de dag moet het licht boven mijn bureau al aan. Het is
dus zogezegd kutweer, maar ik zit wel droog. Binnen is het behaaglijk, ik heb
een volle maag en ik ben blij dat ik gisteren weer zo’n 10 kilometer door de
polder heb gerend en niet heb gewacht tot vandaag, al schrijnen m’n voeten waarop
nu twee blaren zitten.
Op mijn levensweg heb ik net als iedereen zo af en toe een verkeerde
afslag gekozen. En heb ik ook dingen gedaan die ik beter niet had kunnen doen. Of gedachten gekoesterd die ik beter had
kunnen laten passeren. Als een mens bovendien
verantwoordelijk gesteld zou kunnen worden voor zijn dromen zou ik opgesloten moeten
worden.
Maar ook van de doodlopende en verkeerde wegen en mijn dromen hoop ik te hebben geleerd. Bovendien heb ik er vaak
van genoten.
Dat je soms beter een ander pad had kunt volgen stel je altijd achteraf vast. En dan nog. Bij
je geboorte krijg je geen platte grond mee van de weg die je moet gaan. En ook
geen kompas. Sterker nog, niet van iedereen krijg je de ruimte om je eigen weg
te gaan. Wij allen dringen elkaar opvattingen op wat te moeten denken en wat te
moeten doen. Kunst is om alleen naar degenen te luisteren die voor jou
werkelijk wat te zeggen hebben. En de beuzelaars te negeren. Soms lukt dat,
soms niet.
Van velen blijkt hun licht een dwaallicht te zijn waar je gedachteloos achter aan huppelt. Pas later
blijkt dat je dat beter niet had kunnen doen.
En wie denkt dat hij meester is van zijn eigen lot heeft het niet
begrepen. Het is beslist wel verstandig om daarvan uit te gaan, maar nooit te
vergeten dat je zo uit het leven kunt worden weggerukt. En niet alleen jij,
maar ook degenen die je lief zijn. Dat hebben de dramatische en tragische gebeurtenissen
van de laatste tijd ons opnieuw onder de neus gewreven.
Nee, als ik als een boom mijn dode bladeren laat vallen is dat omdat
dit mijn natuur is. Niets is blijvend, alle het oude moet ruimte maken voor het
nieuwe.
De stam is oud maar stevig. Als straks de dagen weer
langer worden en het lichter wordt, komen er vanzelf weer nieuwe knoppen aan
mijn takken.
