Schrijfoefening.

“Als ik als een boom mijn dode bladeren laat vallen…..” Kijk gewoon welke woorden er verschijnen als je dit aanvult.

Als ik als een boom mijn dode bladeren laat vallen is het of er een zware last van mij af valt.

Nee, natuurlijk niet echt. Want daar ben ik te zorgeloos voor. Ik sjouw geen zware last met me mee.  Ongetwijfeld zijn er momenten geweest in mijn leven dat ik er wel zo over dacht, maar die liggen dan ver achter me. En als er straks of misschien in een verre toekomst opnieuw een zware last op mijn schouders zou worden gelegd zien we wel verder. Zover is het nu nog niet.

Om vertrouwen en energie op te bouwen voor het moment dat ik dan sterk genoeg moet zijn, kan ik niet voorbij gaan aan de dag van vandaag. Zeker, de regen striemt tegen de ramen, een grijze lucht hangt als een loden deken over het land en midden op de dag moet het licht boven mijn bureau al aan. Het is dus zogezegd kutweer, maar ik zit wel droog. Binnen is het behaaglijk, ik heb een volle maag en ik ben blij dat ik gisteren weer zo’n 10 kilometer door de polder heb gerend en niet heb gewacht tot vandaag, al schrijnen m’n voeten waarop nu twee blaren zitten.

Op mijn levensweg heb ik net als iedereen zo af en toe een verkeerde afslag gekozen. En heb ik ook dingen gedaan die ik beter niet had kunnen doen.  Of gedachten gekoesterd die ik beter had kunnen laten passeren.  Als een mens bovendien verantwoordelijk gesteld zou kunnen worden voor zijn dromen zou ik opgesloten moeten worden.

Maar ook van de doodlopende en verkeerde wegen en mijn dromen hoop ik  te hebben geleerd. Bovendien heb ik er vaak van genoten.

Dat je soms beter een ander pad had kunt volgen  stel je altijd achteraf vast. En dan nog. Bij je geboorte krijg je geen platte grond mee van de weg die je moet gaan. En ook geen kompas. Sterker nog, niet van iedereen krijg je de ruimte om je eigen weg te gaan. Wij allen dringen elkaar opvattingen op wat te moeten denken en wat te moeten doen. Kunst is om alleen naar degenen te luisteren die voor jou werkelijk wat te zeggen hebben. En de beuzelaars te negeren. Soms lukt dat, soms niet.

Van velen blijkt hun licht een dwaallicht te zijn waar je  gedachteloos achter aan huppelt. Pas later blijkt dat je dat beter niet had kunnen doen.

En wie denkt dat hij meester is van zijn eigen lot heeft het niet begrepen. Het is beslist wel verstandig om daarvan uit te gaan, maar nooit te vergeten dat je zo uit het leven kunt worden weggerukt. En niet alleen jij, maar ook degenen die je lief zijn. Dat hebben de dramatische en tragische gebeurtenissen van de laatste tijd ons opnieuw onder de neus gewreven.

Nee, als ik als een boom mijn dode bladeren laat vallen is dat omdat dit mijn natuur is. Niets is blijvend, alle het oude moet ruimte maken voor het nieuwe.

De stam is oud maar stevig. Als straks de dagen weer langer worden en het lichter wordt, komen er vanzelf weer nieuwe knoppen aan mijn takken.