Stille tocht.

Sinds het begin van de Jaren negentig worden er in Nederland stille tochten georganiseerd tegen zinloos geweld. Degenen die aan zo’n tocht mee doen ervaren even de solidariteit en hiermee de steun van anderen. Men loopt mee omdat men het geweld als zinloos heeft beleefd.

Als men het zinvol had gevonden, dan had men niet in déze tocht meegelopen. Daar zijn immers andere tochten voor.

Met elkaar is men verontwaardigd, verdrietig en boos over wat er is gebeurd. En men deelt dit graag ongevraagd met anderen zonder opdringerig te zijn, al is een tv-camera altijd welkom.  

Een mooi gebaar. Ook voor mij hoeven deze emoties niet ingetogen verwerkt te worden. De straat biedt daarvoor voldoende ruimte. Het laat zien dat de samenleving minder koud is dan vaak wordt beweerd.

Helaas is het geweld er door de jaren heen niet minder op geworden. Daar hebben de stille tochten niets aan kunnen veranderen.

Zelf denk ik dat alle geweld zinloos is. Het verbaast mij daarom dat er zo weinig stille tochten zijn. Daar moeten anderen ook zo over gedacht hebben.

Want vandaag kwam ik er achter dat er nog meer redenen kunnen zijn om een stille tocht te organiseren.

Op internet zag ik dat er een stille tocht was georganiseerd voor een dode kat.

Is hiermee de weg vrij gemaakt voor meer stille tochten in de toekomst? Er is immers veel leed onder de dieren. En het meeste is zinloos.Als het voor de mensen zelf niet uitmaakt of ze voor een mens of een dier een stille tocht organiseren kan het nog druk worden met de stille tochten.

Sapvasten en spareribs.

Dag vijf zit er bijna op en ik ben al bijna drie kilo afgevallen. Zelfs het lieve kleine oudemannebuikje is bijna verdwenen volgens Paula. Ik hoop niet dat ze het missen zal.

Nog twee dagen te gaan. Die drie kilo is allemaal vocht en zit er zo weer aan als ik donderdag met eten begin. Gezien mijn nieuwe levensstijl, waarin ik veel wandel en minder eet, verwacht ik toch dat ik door dit crashdieet twee kilo blijvend kwijt zal zijn. Geen slecht resultaat voor een week alleen maar sapjes drinken.

Op internet is veel informatie over sapvasten te vinden. Vooral de recepten vind ik interessant.

Zelf zou ik er niet opkomen om selderij, appel, spinazie, gember en peer bij elkaar te gooien. Maar echt, het smaakt uitstekend. Ook een cocktail van selderij, komkommer, spinazie, peterselie, appel en kiwi smaakt vurrukkulluk. Misschien had alles nog beter gesmaakt met een scheutje rum of wodka er door, maar dat mag niet. Zoiets kan ik later altijd nog proberen.

Nee, sapvasten is geen straf. Zeker niet als je alle tijd aan jezelf hebt.

Natuurlijk pies je jezelf wel leeg. Tijdens mijn wandeling door het park en de polder zo-even heb ik hem toch drie keer uit mijn broek moeten laten hangen. En dat in nog geen twee uur tijd.

Maar ik vind dat je er niet voor kunt thuisblijven.

Deze week ga ik voor het eerst sinds lange tijd ook weer eens naar de sauna. Allemaal om mezelf mooi schoon te maken van binnen. Gewoon om mezelf te vertroetelen.

Gisteren had ik opeens enorme trek in malse spareribs. Bij de gedachte aan zo’n mals en sappig ribbetje liep het water in mijn mond. En het werd natuurlijk niet minder toen ik op internet ging zoeken bij welk restaurant ze de lekkerste spareribs hebben.

Omdat ik denk dat één dag voldoende is om het vasten af te bouwen hebben we afgesproken om vrijdagavond uit eten te gaan. In een restaurant waar ze volgens de recensies de beste spareribs hebben van Rotterdam. Gek, alweer loopt het water in mijn mond.

Sapvasten, ik kan het iedereen aanraden. Niet alleen aan vegetariërs maar echt aan iedereen. En lekkere malse spareribs ook. 

Sapvasten.

Gisteren ben ik eindelijk weer eens begonnen aan een week sapvasten. Het voorjaar is er een mooie tijd voor. En het sluit goed aan bij de activiteiten waarmee ik bezig ben.

Je kunt op internet zowel voor- als tegenstanders vinden van sapvasten. Volgens de een maakt het niet uit, volgens de ander is het zelfs slecht voor je gezondheid en weer anderen zweren er bij.

Ik weet niet of de waarheid in het midden ligt, maar in het verleden heb ik ervaren dat je je er beter van voelt en dat je er van afvalt. Al bestaat het risico dat je snel weer aankomt na het vasten als je terugvalt in je bekende leefpatroon. En dat patroon omvat meer dan je eet- en drinkgewoontes. Ook de wijze waarop je verder in het leven staat is belangrijk.

Er zijn geen religieuze redenen waarom ik weer begonnen ben met sapvasten. Ik zie het uitsluitend als een manier om mezelf prettiger te voelen en om weer aandacht te besteden aan mijn spirituele belangstelling. Ik denk hierbij aan mediteren, droomwerk, het leggen van de Tarot en pendelen. Daar hou ik mij immers bij vlagen al een mensenleven mee bezig, al gun ik mezelf vaak niet de tijd om me hier intensiever in te verdiepen.

Net als de meeste andere mensen weet ik van mezelf dat ik niet altijd goed voor mezelf zorg.

Soms rook ik enkele weken achter elkaar ’s avonds voor het slapen gaan een stevige stick, drink ik drie á vier keer per week een biertje of wat sterkers, neem elke dag na het opstaan een stevige mok koffie en snoep meer dan ik eigenlijk zou moeten doen.

Daarnaast ben ik ook niet vies van een lekker stukje vlees, al weet ik dat aan het eten van vlees veel nadelen zitten. Verder zit ik soms uren achter de computer, want ik heb veel plezier van dit venstertje op de wereld.

En net als iedereen maak ik mij bij vlagen druk over de wereld waarin we leven en de onrechtvaardigheid die ik meen te zien. Dit geldt zowel voor de gebeurtenissen waar ik toch geen invloed op uit kan oefenen als gebeurtenissen in mijn eigen directe omgeving. Ook hierin zal ik niet afwijken van de meeste mensen.

Sommigen zullen zeggen dat het wel meevalt. En dat is natuurlijk ook zo, want de mensen die mij kennen weten dat ik een goede gezondheid heb en vaak boordevol energie zit. Niets aan de hand dus.

Ik zie het sapvasten, waarbij je eerst je lichaam ontslakt en hierna een week lang geen vaste voeding tot je neemt, daarom zoals je kunt lezen niet alleen als een activiteit die leiden moet tot een betere gezondheid, maar ook als een overgangsritueel naar een periode waarin je, al is het meestal tijdelijk, weer een andere inhoud aan je dagelijkse leven geeft. In mijn geval meer spiritueel.

Om het ritueel meer vorm te geven douche ik dagelijks meerdere keren (wel zo prettig voor mijn omgeving), mediteer ik en maak wandelingen. Vandaag nog over het strand van Scheveningen, waarbij ik bijna door de straffe wind werd omver geblazen.

Sapvasten is voor mij een middel om weer ruimte te creëren voor wat ik belangrijk vind. Toen ik nog werkte heb ik mezelf vaak spiritueel verwaarloosd. Logisch, want de waan van de dag stelde andere eisen aan me. Gelukkig ligt die periode nu achter me. Daar drink ik op.