Pinksterweekend.

Het is volop lente en de zomer komt er aan. Al plannen voor de vakantie?

Met Pinksteren ga ik een paar dagen naar Buitenkunst in Drenthe.  Alvast de sfeer proeven van mijn geplande vakantie in augustus, wanneer ik er drie weken zit.

Kamperen in het bos, lekker onbezorgd gek doen en de creatieveling  uithangen. Mezelf laten verwennen met allerlei presentaties en exposities, waarna de dag kan worden afgesloten met een lekker flesje wijn en een goed gesprek bij het kampvuur. Kan het nog leuker?

Al vind ik het ook niet verkeerd om in mijn tentje te liggen lezen en te luisteren naar de regendruppels die op het tentzeil tikken. Insiders weten dat als er namelijk regenbuien zijn voorspeld er grote kans is dat deze buien zullen losbarsten boven het terrein van Buitenkunst.

Lang heb ik getwijfeld. Ik ben er destijds mee gestopt om met Pinksteren naar Buitenkunst te gaan omdat ik het er immers te massaal begon te vinden. Het zal nu wel niet anders zijn.

Bovendien vraagt het nogal veel voorbereiding.  Alleen al het bijeen zoeken van de kampeerspullen is een flinke klus. Op de vliering waar ze liggen is het een grote rotzooi.  Die kan ik dan maar het beste meteen opruimen.

Ik heb uiteindelijk toch besloten om te gaan, omdat in dit kleine hoofdje van mij vaak zoveel om gaat dat het wel eens goed is om de knop even om te zetten. Waar kan dat beter dan bij Buitenkunst?

Ik denk dat een weekje sapvasten begin mei en enkele dagen met fijne mensen om mij heen op een plek waar ik het eigenlijk altijd naar mijn zin heb voor mij erg heilzaam is.

Dan doe ik weer inspiratie en nieuwe energie op.

Net als zoveel anderen ben ik, binnen de mogelijkheden die ik heb, op mijn manier bezig om mijn leven zo leuk mogelijk te maken. Klinkt het erg oppervlakkig als ik zeg dat dit één van de betere manieren is om zinvol bezig te zijn?

Even naar de Achterhoek.

De Veluwezoom is een plaats waar het, zeker doordeweeks en buiten het hoogseizoen, goed fietsen is. Waar men de kuiten weer kan voelen na een pittige klim en de reflexen kan testen na een scherpe afdaling met veel bochten en zwoegende tegenliggers.

Al snel had ik door dat er na elke afdaling helaas weer een heuvel beklommen moest worden. Mijn aanvankelijke begeestering ebde dan ook al weer snel weg, maar verdween gelukkig nooit helemaal.

Er was veel te zien en met een goede fietsknooppuntenkaart op zak was de kans op verdwalen ook voor mij niet groot, hoewel het mij uiteindelijk toch weer lukte en ik, nog geen uur nadat ik er de kaart gekocht had, tot mijn verbazing opnieuw langs het VVV-agentschap in Eerbeek reed.

Daags ervoor was ik in Zutphen. In deze eeuwenoude Hanzestad lijkt het of op sommige plaatsen de tijd heeft stil gestaan. Met enige fantasie waant men zich er al snel in de middeleeuwen.

Natuurlijk moest ik ook even langs de gehuchten Dieren, Brummen en Bronkhorst, dat je via het pontje over de IJssel makkelijk aan kunt rijden als je in Brummen bent.

Vanzelfsprekend ben ik ook nog even naar Deventer geweest. Net als de andere plaatsjes die ik bezocht heb erg pittoresk. Op de markt heb ik mezelf met een lekkerbekje verwend omdat ik toch wel wat droevig werd van het druilerige weer en ik bovendien trek in een visje had.

Zo’n paar daagjes er tussenuit met alle tijd voor jezelf kan ik iedereen van harte aanraden. Sommigen weten goed waar ik het over heb en zij zullen het met mij eens zijn dat je echt niet alleen maar het vakantiegevoel in het buitenland hebt. Echt, Nederland is prachtig.

Asiel.

Het onvoorstelbare is gebeurd. Na enkele jaren van grote droogte is er voedselschaarste in Europa ontstaan. Overal zijn voedselrellen uitgebroken. Miljoenen zijn op de vlucht geslagen en proberen zo hun lot te ontlopen. Blijven betekent vaak een afschuwelijke dood.  

Door deze op drift geraakte bevolkingsgroepen is de  infrastructuur in veel landen ingestort. Overal heerst anarchie. Wie zijn land nog kan ontvluchten doet dat.

Met het vliegtuig gaat dat niet meer. Vanwege het gevaar om uit de lucht geschoten te worden houdt de internationale burgerluchtvaart bijna alle vliegtuigen aan de grond.

Vaak rest de vluchtelingen niets anders dan met gevaar voor eigen leven de barre tocht te maken naar het zuiden.

Gelukkig zijn er daar mensensmokkelaars die bereid zijn om voor veel geld de Europeanen in gammele bootjes naar Noord-Afrika toe te varen.

Eens woedde daar een felle strijd tussen de diverse bevolkingsgroepen nadat de dictators daar waren verdreven. De duur bevochte vrede heeft gelukkig veel welvaart gebracht en de regeringen zijn er tegenwoordig stabiel. Het Afrika van nu kan gerust welvarend genoemd worden.

Maar de bevolking vreest de komst van al die Europeanen. Zij zijn bang dat hun economie hierdoor opnieuw ontwricht kan geraken. Niemand zit te wachten op al die blanken, waarvan de meeste bovendien nog christelijk zijn ook. Bovendien kan men in de geschiedenisboekjes lezen hoe de kolonisering door de Europeanen destijds veel ellende heeft gebracht.

Dat er tijdens de overtocht vanuit zuid Europa regelmatig boten zinken, waarbij veel vluchtelingen het leven laten, zien veel Afrikanen als hoopgevend. Elke dode vluchteling is weer een probleem minder. Bovendien wordt hierdoor de drempel om naar hun landen te vluchten mogelijk hoger.

Degenen die de overtocht wagen en het er heelhuids afbrengen worden in grote kampen opgesloten, waar ze soms jaren moeten doorbrengen in grote onzekerheid. Velen van hen zijn alles kwijt geraakt. 

Dat zij niet welkom zijn ontgaat hen niet. Maar weer terug gaan naar Europa is ondenkbaar.

Twee oude mannen, Mark en Diederik, zoeken verkoeling in de schaduw van een tent. Al bijna twee jaar zitten ze samen in dit kamp. Ze kennen elkaar al jaren en hebben geen idee hoe het met degenen is die ze achter hebben moeten laten.  Van nieuwe vluchtelingen horen ze de vreselijkste verhalen. Het oude Europa is volledig ingestort.

Uit lijfsbehoud hebben ze het verleden afgesloten. Het enige wat hen nu bezig houdt is de vraag wat er met hen verder gaat gebeuren. Ze weten dat ze weinig kans maken om hier weg te komen.

Mark heeft daar vrede mee. Hij begrijpt dat er niemand op hem hier zit te wachten. Natuurlijk hoopt hij asiel te krijgen, maar hoog schat hij zijn kansen niet in. Maar Diederik vindt het moeilijk om er zich bij neer te leggen dat hij slechts een pion is in het politieke spel dat er wordt gespeeld.

Een man in een militair uniform vraagt Mark om mee te komen. Twee uur later keert hij terug. Hij ziet er opgewonden uit. “Ik kan weg”, zegt hij. “Geen idee wie dit voor me heeft geregeld, maar ik vertrek nu meteen naar Tripoli”. Beiden nemen afscheid van elkaar. Als Mark weg loopt draait hij zich nog één keer om. “Ik zal een goed woordje voor je doen. Maak je geen zorgen”. Dan verdwijnt hij uit het zicht en laat Diederik vertwijfeld achter.

Januskop.

Waar sta je als politicus of politieke partij zonder achterban?  Nergens toch? 

Als je wil blijven meeregeren en niet wil dat je wordt af geserveerd, zul je goed moeten inschatten hoeveel water je nog bij de wijn kunt doen bij het nemen van principiële besluiten.

Bij een druppeltje teveel keert je achterban zich mogelijk van je af, maar dat gevaar bestaat ook bij een druppeltje te weinig.  Het juiste evenwicht tussen principieel zijn of opportunistisch is belangrijk.

Zij met een januskop zijn hierbij het beste af. Zoals bekend is dat iemand die diverse - vaak tegengestelde - eigenschappen of karakteristieken kan hebben. Met een ‘Januskop’ wordt ook wel iemand bedoeld die onoprecht is. Of, nog erger, een Farizeeër.

Onze regering staat nu voor de taak om zich uit te spreken over het al dan niet verstrekken van onderdak, voedsel en kleding aan uitgeprocedeerde asielzoekers.

Waar laat je je nu door leiden als je tot een voor je achterban acceptabele uitspraak wil komen?

Dezelfde burger die denkt dat door uitgeprocedeerde asielzoekers het leven onmogelijk te maken zij wel zullen vertrekken, wil hen ook niet bij het ontwaken ’s morgens in zijn achtertuin aantreffen.

Of erger, in zijn keuken waar hij een boterhammetje voor zichzelf zit te smeren.

Grote groepen in de samenleving blijken zich te verkneukelen als er weer een boot met vluchtelingen met man en muis vergaat. Duizend doden zien zij als minstens duizend problemen minder.

Aan de andere kant zijn er ook velen die het inhumaan vinden dat men deze vluchtelingen de meest elementaire voorzieningen ontzegt.

Zowel voor- als tegenstanders van een bed, bad en broodregeling hebben hun argumenten.

Maar wat minstens zo belangrijk is, zij maken deel uit van de achterban van een politieke partij.

Gaat de VVD haar positie ten aanzien van de PVV versterken door deze rechts in te halen? En verliest de PvdA ook nog het laatste beetje vertrouwen van haar kiezers?

Of gaat de VVD overstag nu het Europees Comité voor Sociale Rechten van de Raad van Europa (ECSR) Nederland er op gewezen heeft dat het Europees Sociaal Handvest zegt dat mensen in hun basisbehoeften moeten worden voorzien?

De grote stroom vluchtelingen is niet in te dammen. De verwachting is dat steeds vaker mensen de toegang tot ons land zal worden ontzegd. Soms is dat terecht en soms niet.

Voor mij is het vanzelfsprekend dat je er als samenleving voor zorgt dat ook uitgeprocedeerde asielzoekers geholpen worden met de meest elementaire voorzieningen. Maar ik ben geen politicus en mijn achterban bestaat alleen uit fatsoenlijke mensen. En mochten zij dat niet zijn, dan zou ik daar teleurgesteld in zijn, al kan ik er goed mee leven. Ook ik heb blijkbaar iets van een januskop in me.