Tina

“Die blijven maanden goed”, zei de man tegen z'n vrouw. Hij had net een pond luxe noten besteld en omdat hij haar bedenkelijk naar de grote zak zag kijken, ze waren immers maar met z'n tweeën, wilde hij haar gerust stellen.

De verkoopster viel hem bij. “Ja, deze smaken zeker goed.” Haar beide collega's schoten in de lach.

Nog nahikkend van het lachen zei één van hen “Ze smaken zeker goed, maar maanden?”

De verkoopster begreep dat ze het verkeerd had verstaan en verschoot van kleur. “Wat zei u dan?”, vroeg ze. “Dat ze maanden goed blijven.”

“Oh, nee. Hooguit twee of drie weken. Maar dan moet u ze wel in een afgesloten trommeltje bewaren.”

“Drie weken? Die gaan wel op. Niet dan, Els?”

Hij doet net alsof hij nog steeds z'n baan heeft, dacht ze. Alsof ze niet bijna duizend euro hadden ingeleverd.

“Misschien moeten we toch maar een half pond nemen”, sprak ze aarzelend. Je kon zien dat ze niet gewend was om voor haar eigen mening uit te komen.

“Welnee. Het is maar één keer kerstmis. Doet u maar een pondje. En hoeveel kosten die chocolaatjes? Dat zijn toch sinaasappelsnippers?”

“Drie euro per ons. Hoeveel wilt u er hebben?”

Drie euro per ons. Je zag hem denken “Tjee, dat is wel erg veel”.

“Twee ons is voldoende”. Hij wendde zich tot Els. “Lekker voor bij de koffie als Tina langs komt.” Els zweeg. Haar dochter had ze al drie jaar niet meer gezien. Zij en Bart hadden daar best moeite mee, want Tina had sinds enkele maanden een zoontje. Dat had ze op Facebook gezien.

Waarom moest hij het nu ineens over Tina hebben?

Toen die destijds zei dat haar nieuwe vriend vijf jaar eerder als vluchteling in Nederland was gekomen hadden ze alleen maar gezegd, dat ze voorzichtig moest zijn.

“De mannen uit zo'n andere cultuur zien vrouwen toch anders”, had ze gezegd. En Bart had er aan toegevoegd “Ja, als tweederangs burgers.”

Tina, die al enkele jaren op zichzelf woonde maar nog regelmatig een hapje mee kwam eten,was woest geworden.

“Als hij niet goed genoeg voor jullie is, dan ik ook niet”, had ze met overslaande stem geroepen toen ze compleet overstuur de deur was uit gelopen. Het was begin december en ze hadden nog gedacht dat de bui wel over zou waaien. Maar ze liet niets meer van zich horen en als Els belde werd er niet opgenomen. Tina woonde helemaal in de buurt van Maastricht en Els haar gezondheid liet het niet toe dat zo ver reisde. En Bart had geen zin om haar te brengen. “Zij is weg gegaan, niet wij”, zei hij alleen maar.

Al die jaren hadden ze niets meer van haar gehoord. Toen ze weer uit de winkel waren vroeg Els aan Bart waarom hij het nu ineens over Tina had gehad.

“Ik heb zo'n vermoeden dat ze langs komt met kerst. Kerst is de tijd om het weer goed met je ouders te maken als je ruzie met ze hebt. Bovendien heeft ze die kleine.

Ze kan toch niet boos blijven? En je hebt toch ook gelezen dat het uit is met die gozer?”

Els zweeg. Ze wist dat Tina net zo koppig was als haar Bart. Als hij dacht dat ze nu ineens langs zou komen omdat ze weer alleen was, dan had hij het mooi mis.

“Het zou fijn zijn als ze kwam”, sprak ze tenslotte. “En anders eet ik die sinaasappelsnippers helemaal in m'n eentje op.” Ze gaf hem een arm en samen liepen ze door de invallende duisternis terug naar huis.

Schrijfoefening.

“Als ik als een boom mijn dode bladeren laat vallen…..” Kijk gewoon welke woorden er verschijnen als je dit aanvult.

Als ik als een boom mijn dode bladeren laat vallen is het of er een zware last van mij af valt.

Nee, natuurlijk niet echt. Want daar ben ik te zorgeloos voor. Ik sjouw geen zware last met me mee.  Ongetwijfeld zijn er momenten geweest in mijn leven dat ik er wel zo over dacht, maar die liggen dan ver achter me. En als er straks of misschien in een verre toekomst opnieuw een zware last op mijn schouders zou worden gelegd zien we wel verder. Zover is het nu nog niet.

Om vertrouwen en energie op te bouwen voor het moment dat ik dan sterk genoeg moet zijn, kan ik niet voorbij gaan aan de dag van vandaag. Zeker, de regen striemt tegen de ramen, een grijze lucht hangt als een loden deken over het land en midden op de dag moet het licht boven mijn bureau al aan. Het is dus zogezegd kutweer, maar ik zit wel droog. Binnen is het behaaglijk, ik heb een volle maag en ik ben blij dat ik gisteren weer zo’n 10 kilometer door de polder heb gerend en niet heb gewacht tot vandaag, al schrijnen m’n voeten waarop nu twee blaren zitten.

Op mijn levensweg heb ik net als iedereen zo af en toe een verkeerde afslag gekozen. En heb ik ook dingen gedaan die ik beter niet had kunnen doen.  Of gedachten gekoesterd die ik beter had kunnen laten passeren.  Als een mens bovendien verantwoordelijk gesteld zou kunnen worden voor zijn dromen zou ik opgesloten moeten worden.

Maar ook van de doodlopende en verkeerde wegen en mijn dromen hoop ik  te hebben geleerd. Bovendien heb ik er vaak van genoten.

Dat je soms beter een ander pad had kunt volgen  stel je altijd achteraf vast. En dan nog. Bij je geboorte krijg je geen platte grond mee van de weg die je moet gaan. En ook geen kompas. Sterker nog, niet van iedereen krijg je de ruimte om je eigen weg te gaan. Wij allen dringen elkaar opvattingen op wat te moeten denken en wat te moeten doen. Kunst is om alleen naar degenen te luisteren die voor jou werkelijk wat te zeggen hebben. En de beuzelaars te negeren. Soms lukt dat, soms niet.

Van velen blijkt hun licht een dwaallicht te zijn waar je  gedachteloos achter aan huppelt. Pas later blijkt dat je dat beter niet had kunnen doen.

En wie denkt dat hij meester is van zijn eigen lot heeft het niet begrepen. Het is beslist wel verstandig om daarvan uit te gaan, maar nooit te vergeten dat je zo uit het leven kunt worden weggerukt. En niet alleen jij, maar ook degenen die je lief zijn. Dat hebben de dramatische en tragische gebeurtenissen van de laatste tijd ons opnieuw onder de neus gewreven.

Nee, als ik als een boom mijn dode bladeren laat vallen is dat omdat dit mijn natuur is. Niets is blijvend, alle het oude moet ruimte maken voor het nieuwe.

De stam is oud maar stevig. Als straks de dagen weer langer worden en het lichter wordt, komen er vanzelf weer nieuwe knoppen aan mijn takken.

Wie zou niet willen dat hij in de toekomst kon kijken?

“Ik voorspel dat het heel wat gezeik zal geven nu jullie, zoals ik al verwacht had, hebben besloten de opleiding tot helderziende bij ons te vergoeden”, sprak de vriendelijk ogende vrouw tegen de consulent van het UWV.

“Denkt u? Ik kan me niet voorstellen dat de mensen zo bekrompen zijn,” reageerde de consulent. “Jawel, uiteindelijk zal zelfs de minister zich zelfs hier mee gaan bemoeien. Maar gelukkig zie ik ook dat ondanks deze bemoeienis hij zich achter jullie besluit zal scharen. Tenslotte gaat het er om dat de mensen weer terugkeren naar het arbeidsproces en ze hun bestaan weer als zinvol ervaren.

Omdat men ze te oud vindt is het immers moeilijk voor hen om zonder hulp weer aan een baan te komen.

Het is niet goed voor hen en niet goed voor de samenleving als zij aan de kant blijven staan.

Waarom zou tenslotte de kerk of de moskee het alleenrecht moeten hebben als zij de mensen een richting willen aanwijzen in dit leven? Dat is niet meer van deze tijd. Helderzienden kunnen dit ook. En natuurlijk het UWV”. Ze keek nog eens goed in haar glazen bol.

“Ik zie dat de SGP vragen gaat stellen over de € 8.000,- die u in totaal kwijt bent aan deze scholing tot helderziende. Beetje kinderachtig, maar ik begrijp het wel. Hun achterban zal dit allemaal wel als een vorm van afgoderij en barbarisme zien.

Maar u weet zelf wel dat er een grote markt is voor waarzeggers en tarotleggers. Iedereen is toch op zoek naar enig houvast in deze verwarde wereld? De grote wereldgodsdiensten hebben de mensen immers flink in de kou laten staan, vindt u niet? Wat hebben zij nu eigenlijk nog te bieden?

Nee, kijken in een glazen bol is helemaal van deze tijd. In den Haag doen ze niets anders.

Laten we niet vergeten dat de werkzoekenden van wie het UWV de opleiding bij ons vergoedt  meestal erg gemotiveerd zijn.  Ze zien er naar uit om straks als toekomstconsulente aan de slag te gaan. Het is mooi dat jullie hen hierbij willen ondersteunen.”

“Dat is ons werk, mevrouw. En u heeft gelijk als u zegt dat niet alleen bepaalde instituties het alleenrecht moeten hebben op het prediken van zingeving. Bovendien lijken zij daar steeds minder in te slagen. Enige concurrentie kan geen kwaad.”

De consulent stond op en schudde de hand van de helderziende. Deze boog zich nog even voorover naar de consulent en fluisterde zacht: ”Nog even wat ongevraagd advies. Vrijdag is er aan het eind van de middag regen en onweer voorspeld. Maakt u zich geen zorgen. De buien vallen pas laat in de avond. U kunt gerust gaan barbecueën.”

Pinksterweekend Buitenkunst

Het is al weer een week geleden dat ik op een zonnige middag mijn kleine tentje in Drenthe opzette tussen de bomen op het terrein waar het pinksterweekend van Buitenkunst werd georganiseerd. Achteraf bleek de plek waar ik dat had gedaan goed uitgekozen.  Terwijl ze elders nagenoeg bijna overal tegen elkaar stonden met hun tent, had ik voldoende ruimte om mij heen. Van de drukte heb ik daarom nauwelijks enige last gehad. En er waren toch zo’n achthonderd mensen.

Er was weer een ruim en gevarieerd programma aanbod en overal kwam ik bekende gezichten tegen, zowel bij de deelnemers als bij de docenten die de workshops begeleidden.

Nog steeds ken ik veel namen niet, want net als in een kroeg kun je soms een hele avond met iemand een goed gesprek voeren zonder dat er namen worden uitgewisseld. Maar een bekend gezicht zien en zo af en toe een kort praatje met elkaar vind ik altijd leuk. Namen en andere persoonlijke gegevens zijn dan soms overbodig.

Mijn alcoholconsumptie heb ik beperkt gehouden. Een klein flesje wijn, twee blikjes bier en twee glazen whisky over drie avonden en nachten is niet veel.  En geblowd heb ik al helemaal niet.

Dat is me goed bevallen, want door de kou ’s nachts sliep ik slecht en als je lijf dan ook nog vol lichaamsvreemde pretstofjes zit en je al boven de zestig bent zie je er ’s morgens helemaal erg verloederd uit. Laat ik maar zeggen dat het nu wel mee viel, al weet ik natuurlijk wel beter.

Alles was weer als vanouds geweldig. De mensen, de programma’s, de presentaties, het vuur en de sfeer. Na ruim dertig jaar Buitenkunst ben ik natuurlijk niet geheel onbevooroordeeld en bovendien zal er ook wel sprake zijn van enige cognitieve dissonantie. Want wat is er nu zo fantastisch aan als je op de vierde rij bij het vuur staat te koukleumen en je pas om half twee voldoende dicht bij het vuur kunt gaan zitten om het een beetje warm te krijgen? En is het nu echt zo ontzettend leuk om ruim twee uur met een vriendelijke nerd over allerlei onderwerpen een diepzinnig gesprek te voeren, terwijl je dat gesprek liever zou hebben gehad met een aantrekkelijke vrouw? Wat overigens ook is gebeurd.

Bij Buitenkunst heb ik al zo vaak van die kleine, intens mooie momenten beleefd dat mijn mindset inmiddels al helemaal gericht is op het ontvangen van deze oh zo persoonlijke cadeautjes. Waarbij ik, hoe drakerig het ook mag klinken, soms overvloei van dankbaarheid. Als ik dan een brok krijg in mijn keel van ontroering of de traantjes over mijn wangen lopen zal een nuchter mens waarschijnlijk zeggen dat ik mogelijk wat gestrest of oververmoeid moet zijn geweest. Hoe anders zijn die gevoelens immers te verklaren? Het weke gevoel dat ik kreeg toen een groep volwassenen voor een groepje kleuters  in hun midden een slaapliedje zong, de zon tussen de bomen toen we met bijna zestig man zaten te trommelen tussen de bomen, de emoties die door mij heen gingen toen ik de werkelijk fabelachtige presentatie zag van Loes, toen zij in haar eentje zonder tekst en alleen met haar mimiek een publiek van honderden mensen wist te boeien bij de afscheidspresentatie. En zo kan ik nog wel even door gaan.

Ja, misschien ben ik een dweil. Ik ga dat niet tegen spreken. Maar na dit weekend zie ik nog meer uit naar de drie weken die ik in augustus hier opnieuw zal zijn. Op deze wonderlijke plek waar ik al zoveel prachtige momenten heb beleefd. En waar ik menig mens heb horen zeggen dat zij het gevoel hadden hier thuis gekomen te zijn.

De krantenverkoper.

De verkoper van de straatkrant, een forse man van middelbare leeftijd met een donker Oost-Europees uiterlijk, zat op zijn klapstoel naast de supermarkt verveeld voor zich uit te staren. Nu ja, hij had een exemplaar van de straatkrant op zijn schoot, maar eigenlijk verkocht hij het gratis Metrokrantje waarvan hij een stapel onder zijn stoel had liggen. Voor het verkopen van de straatkrant had hij immers geen vergunning.

Op sommige dagen waren er genoeg mensen die uit medelijden een gratis krantje bij hem voor een of twee euro kochten.

Maar vandaag had hij z’n dag niet. In twee uur was er maar één persoon geweest die hem wat geld hadden toegestopt.

Een klein, fragiel oud vrouwtje hield voor hem halt met haar boodschappenkarretje.

 “U zit hier bijna elke dag,” sprak ze. “Dat moet erg vermoeiend voor u zijn op zo’n ongemakkelijke stoel. Krijgt u geen last van uw rug?” De man keek haar vragend aan. Hij verstond slechts enkele woorden, want hij was nog niet zo lang in Nederland. “Krantje?” Hij wuifde met een brede lach op zijn gezicht naar haar met de straatkrant.

“Ik hou het zelf nog geen tien minuten uit op zo’n stoeltje”, ging de vrouw onverstoorbaar verder. “Last van mijn heup, weet u. Ik ben er vorig jaar aan geopereerd nadat ik gevallen was, maar het is nooit meer goed gekomen. Echt een kwaal van oude mensen, zo’n gebroken heup. Mijn buurman is bijna tachtig en die heeft drie jaar geleden zijn heup gebroken. Ik heb hem toen nog in het ziekenhuis bezocht. Bij mij is hij ook langs geweest. Het is nog een kranige man, hoor. Hij loopt wel met een stok, maar beter dan ik.” De vrouw was met haar boodschappenkarretje zo gaan staan dat er niemand tussen haar en de krantenverkoper door kon. De man zag dat een voorbijganger een krantje wilde kopen, maar dat hij besloot om door te lopen toen er mensen zachtjes tegen hem aan duwden omdat ze er bijna niet langs konden.

“Weet u, sinds zijn vrouw is overleden komt de buurman elke woensdag bij mij een kopje koffie drinken. Vindt u dat niet aardig? Hij is nog zo bij z’n positieven. Gaat elke dag met z’n hondje een half uurtje wandelen in het parkje. U weet misschien wel, daar achter bij de kerk.”

De krantenverkoper grijnsde haar toe met iets van wanhoop in zijn blik. Waar had deze oude vrouw het toch allemaal over? Waarom liep ze niet gewoon door. Vanuit zijn ooghoeken zag hij een bekende klant aan komen lopen. Deze stopte altijd om hem wat geld toe te stoppen. Maar ook zij liep nu door met een meewarige uitdrukking op haar gezicht, die hij interpreteerde als “Ik zie dat je nu even bezig bent. Een ander keertje maar weer”.

Het oude vrouwtje hield niet op met praten en omdat hij totaal geen idee had wat ze allemaal zei probeerde hij het nog eens en zwaaide hij opnieuw met zijn ene straatkrantje.

“Ach, ik hou u helemaal van uw werk. Neemt u mij niet kwalijk. Geeft u mij maar zo’n Metrokrantje.” Ze wees hem op de stapel kranten onder zijn stoel. Grijnzend pakte hij de bovenste en reikte hem haar aan. “Dat is erg aardig van u. Zo’n gratis krantje is altijd nog heel leuk om te lezen, vindt u ook niet? Gooit u hem maar in het wagentje. En lief dat u zo goed naar mij geluisterd hebt. Ik ga nog even naar de bakker om wat koekjes te kopen. Die zijn lekkerder dan die uit de supermarkt. Nu moet ik echt naar huis, want de buurman komt zo. Nou, bedankt hoor. Dag meneer.”

En terwijl de krantenverkoper haar verbouwereerd nakeek liep ze schuifelend met haar wagentje verder het winkelcentrum in. 

Pleidooi voor het weer grootschalig in ere herstellen van de wonderlijke hennepplant.

Het schrijven van een blog is behalve leuk ook heel tijdrovend. Gelukkig zijn er altijd mensen die hun visie op bepaalde zaken in de wereld via hun schrijverstalent met de rest van de wereld willen delen. Bijgevoegde (geredigeerde) teksten heb ik zonder toestemming uit de reacties op het artikel gejat, dat je lezen kunt op:  

http://www.nrc.nl/mode/2012/12/14/naar-een-groenere-mode-doorbreek-de-cirkel-van-kopen-kopen-kopen/

Het leekt me de moeite waard om ze onder de aandacht te brengen via mijn blog.

Reactie door: Wernard Bruining

We gebruiken vervuilende katoen en rijden in auto’s met vervuilende verbrandingsmotoren, verstikken de zeeën met niet afbreekbaar plastic gemaakt van aardolie omdat hennep verboden is onder het mom dat je er cannabis van kunt maken.

Die leugen regeert of moeten we zeggen terroriseert de mensheid al sinds 1937 toen de marihuana tax act werd ingevoerd.

Hennep is de grootste opnemer van Co2 per hectare van alle landbouwgewassen, het gewas heeft geen kunstmest nodig of pesticiden, kan geteeld worden op gronden die te arm of te droog zijn voor reguliere landbouwgewassen, zoals in derde wereld landen waar in het warme klimaat meerdere oogsten per jaar mogelijk zijn.

De hennepzaad olie kan gebruikt worden voor de productie van bio-afbreekbaar plastic, of om dieselmotoren schoon op te laten draaien zoals de originele bedoeling was van Rudolp Diesel.

De vezel is geschikt voor kleding die sterker is, langer meegaat, minder snel vuil opneemt en dus ook minder vaak gewassen hoeft te worden als katoen.

En ja, de THC rijke variant is geschikt als medicijn bij chronische pijn, depressie, slapeloosheid, Parkinson, Fybromyalgie, ADHD, epilepsie en nog veel meer.

En ja, als je het rookt voor je plezier kan je er high en blij van worden, liefdevol en tolerant, geen wonder dat hennep verboden is door een stel lelijke, chagrijnige oude mannen! Welkom in hun donkere, giftige wereld visie, houden zo, of gaan we er ooit iets tegen doen?

Reactie door: Will Boll
Hennepkleding is op steeds meer plekken verkrijgbaar en heeft bijzondere eigenschappen die het tot een fijne stof maken. Wat is hennepkleding?

Hennepkleding wordt gemaakt van hennepvezels. Het voelt niet zwaar of grof aan, maar is juist lekker licht en zacht. Tegelijkertijd is hennepkleding bijzonder sterk. De levensduur van kledingstukken gemaakt van hennepvezel is dan ook aanzienlijk langer dan die van de meeste andere materialen. Hennepkleding is uitermate geschikt voor mensen die een gevoelige huid hebben doordat het een hoog vochtopnamevermogen heeft en van nature antibacterieel is.

Naast het draagcomfort is er nog een goede reden om voor kleding gemaakt van hennepvezel te kiezen. Hennep is namelijk bijzonder duurzaam. Deze plant is gemakkelijk te telen en groeit snel. Daarnaast wordt de grond niet uitgeput, maar werkt hennep als een natuurlijke bemester. Hennepplanten groeien hoog en dicht bij elkaar, hierdoor kunnen er veel planten op een klein oppervlak groeien en is er weinig ruimte voor onkruid. Onkruidverdelgers zijn daardoor nauwelijks nodig (Opmerking van mij: Hé, Monsanto en DuPont. Viespeuken. Ik vermoed dat jullie wel heel erg tegen de hennepteelt zijn.)

De teelt van hennep is dus zeer ecologisch en door de lange levensduur van de kleding is het geen wegwerpartikel.

Behalve kleding zijn er nog veel andere producten die van hennep worden gemaakt, ook voedingsmiddelen. Denk bijvoorbeeld aan hennepolie en henneppasta. Daarnaast kan er papier en medicijnen van hennep gemaakt worden. Vroeger werd hennep veel gebruikt in de scheepvaartindustrie, bijvoorbeeld voor de productie van het touwwerk en de zeilen.

Tegenwoordig is er een mooie selectie hennepproducten verkrijgbaar, vooral via internet. Naast de gebruikelijke kledingstukken als broeken, shirts, sokken, ondergoed en truien zijn er ook veel accessoires van hennep te koop. Denk aan beurzen en tassen. Ook zijn er mooie yoga-artikelen van hennepvezels verkrijgbaar, zoals yogamatten en meditatiekussens.

De hennepplant heeft veelal een negatief imago dat wordt geassocieerd met marihuana, waar het een grondstof voor is. Dat is jammer, omdat hennep veel goede kwaliteiten heeft die in allerlei producten kunnen worden toegepast. Hennep werd dan ook lange tijd in textiel verwerkt, totdat het door haar slechte imago uit de mode raakte. Ook de Opiumwetten hebben het verbouwen van hennep tegengewerkt, waardoor telers en fabrikanten ontmoedigd werden de vezel te gebruiken. Vervolgens begon de nauw aan de aardolieproductie gelieerde kunstvezelindustrie aan haar opmars.

Inmiddels begint hennep weer in de mode te raken. Om te beginnen vinden veel mensen duurzaamheid belangrijk en is hennep bij uitstek een verantwoorde vezel. Ook hebben veel mensen een afkeer van synthetische vezels en ontdekken ze het draagcomfort van hennepkleding. De onverwoestbaarheid van hennepkleding wordt ook gewaardeerd en daarnaast wordt het verbouwen van hennep voor kleding weer aangemoedigd.

Vooral via internet kun je gemakkelijk aan kleding gemaakt van hennep komen. Een bekende winkel is http://www.natuurstoffen.nl, die ook een vestiging heeft in Groningen. Ook http://www.ecotex.nl en http://www.naturalwear.nlverkopen deze kleding. Hennepkleding is er voor mannen, vrouwen en kinderen. De kledingstukken zijn er in diverse stijlen, van casual tot modern en in allerlei kleuren. Sommige van deze sites verkopen ook accessoires van hennep en woonartikelen. Kijk hier eens http://www.leefbiologisch.nl/duurzame-kleding-van-hennep/

Pinksterweekend.

Het is volop lente en de zomer komt er aan. Al plannen voor de vakantie?

Met Pinksteren ga ik een paar dagen naar Buitenkunst in Drenthe.  Alvast de sfeer proeven van mijn geplande vakantie in augustus, wanneer ik er drie weken zit.

Kamperen in het bos, lekker onbezorgd gek doen en de creatieveling  uithangen. Mezelf laten verwennen met allerlei presentaties en exposities, waarna de dag kan worden afgesloten met een lekker flesje wijn en een goed gesprek bij het kampvuur. Kan het nog leuker?

Al vind ik het ook niet verkeerd om in mijn tentje te liggen lezen en te luisteren naar de regendruppels die op het tentzeil tikken. Insiders weten dat als er namelijk regenbuien zijn voorspeld er grote kans is dat deze buien zullen losbarsten boven het terrein van Buitenkunst.

Lang heb ik getwijfeld. Ik ben er destijds mee gestopt om met Pinksteren naar Buitenkunst te gaan omdat ik het er immers te massaal begon te vinden. Het zal nu wel niet anders zijn.

Bovendien vraagt het nogal veel voorbereiding.  Alleen al het bijeen zoeken van de kampeerspullen is een flinke klus. Op de vliering waar ze liggen is het een grote rotzooi.  Die kan ik dan maar het beste meteen opruimen.

Ik heb uiteindelijk toch besloten om te gaan, omdat in dit kleine hoofdje van mij vaak zoveel om gaat dat het wel eens goed is om de knop even om te zetten. Waar kan dat beter dan bij Buitenkunst?

Ik denk dat een weekje sapvasten begin mei en enkele dagen met fijne mensen om mij heen op een plek waar ik het eigenlijk altijd naar mijn zin heb voor mij erg heilzaam is.

Dan doe ik weer inspiratie en nieuwe energie op.

Net als zoveel anderen ben ik, binnen de mogelijkheden die ik heb, op mijn manier bezig om mijn leven zo leuk mogelijk te maken. Klinkt het erg oppervlakkig als ik zeg dat dit één van de betere manieren is om zinvol bezig te zijn?

Even naar de Achterhoek.

De Veluwezoom is een plaats waar het, zeker doordeweeks en buiten het hoogseizoen, goed fietsen is. Waar men de kuiten weer kan voelen na een pittige klim en de reflexen kan testen na een scherpe afdaling met veel bochten en zwoegende tegenliggers.

Al snel had ik door dat er na elke afdaling helaas weer een heuvel beklommen moest worden. Mijn aanvankelijke begeestering ebde dan ook al weer snel weg, maar verdween gelukkig nooit helemaal.

Er was veel te zien en met een goede fietsknooppuntenkaart op zak was de kans op verdwalen ook voor mij niet groot, hoewel het mij uiteindelijk toch weer lukte en ik, nog geen uur nadat ik er de kaart gekocht had, tot mijn verbazing opnieuw langs het VVV-agentschap in Eerbeek reed.

Daags ervoor was ik in Zutphen. In deze eeuwenoude Hanzestad lijkt het of op sommige plaatsen de tijd heeft stil gestaan. Met enige fantasie waant men zich er al snel in de middeleeuwen.

Natuurlijk moest ik ook even langs de gehuchten Dieren, Brummen en Bronkhorst, dat je via het pontje over de IJssel makkelijk aan kunt rijden als je in Brummen bent.

Vanzelfsprekend ben ik ook nog even naar Deventer geweest. Net als de andere plaatsjes die ik bezocht heb erg pittoresk. Op de markt heb ik mezelf met een lekkerbekje verwend omdat ik toch wel wat droevig werd van het druilerige weer en ik bovendien trek in een visje had.

Zo’n paar daagjes er tussenuit met alle tijd voor jezelf kan ik iedereen van harte aanraden. Sommigen weten goed waar ik het over heb en zij zullen het met mij eens zijn dat je echt niet alleen maar het vakantiegevoel in het buitenland hebt. Echt, Nederland is prachtig.

Asiel.

Het onvoorstelbare is gebeurd. Na enkele jaren van grote droogte is er voedselschaarste in Europa ontstaan. Overal zijn voedselrellen uitgebroken. Miljoenen zijn op de vlucht geslagen en proberen zo hun lot te ontlopen. Blijven betekent vaak een afschuwelijke dood.  

Door deze op drift geraakte bevolkingsgroepen is de  infrastructuur in veel landen ingestort. Overal heerst anarchie. Wie zijn land nog kan ontvluchten doet dat.

Met het vliegtuig gaat dat niet meer. Vanwege het gevaar om uit de lucht geschoten te worden houdt de internationale burgerluchtvaart bijna alle vliegtuigen aan de grond.

Vaak rest de vluchtelingen niets anders dan met gevaar voor eigen leven de barre tocht te maken naar het zuiden.

Gelukkig zijn er daar mensensmokkelaars die bereid zijn om voor veel geld de Europeanen in gammele bootjes naar Noord-Afrika toe te varen.

Eens woedde daar een felle strijd tussen de diverse bevolkingsgroepen nadat de dictators daar waren verdreven. De duur bevochte vrede heeft gelukkig veel welvaart gebracht en de regeringen zijn er tegenwoordig stabiel. Het Afrika van nu kan gerust welvarend genoemd worden.

Maar de bevolking vreest de komst van al die Europeanen. Zij zijn bang dat hun economie hierdoor opnieuw ontwricht kan geraken. Niemand zit te wachten op al die blanken, waarvan de meeste bovendien nog christelijk zijn ook. Bovendien kan men in de geschiedenisboekjes lezen hoe de kolonisering door de Europeanen destijds veel ellende heeft gebracht.

Dat er tijdens de overtocht vanuit zuid Europa regelmatig boten zinken, waarbij veel vluchtelingen het leven laten, zien veel Afrikanen als hoopgevend. Elke dode vluchteling is weer een probleem minder. Bovendien wordt hierdoor de drempel om naar hun landen te vluchten mogelijk hoger.

Degenen die de overtocht wagen en het er heelhuids afbrengen worden in grote kampen opgesloten, waar ze soms jaren moeten doorbrengen in grote onzekerheid. Velen van hen zijn alles kwijt geraakt. 

Dat zij niet welkom zijn ontgaat hen niet. Maar weer terug gaan naar Europa is ondenkbaar.

Twee oude mannen, Mark en Diederik, zoeken verkoeling in de schaduw van een tent. Al bijna twee jaar zitten ze samen in dit kamp. Ze kennen elkaar al jaren en hebben geen idee hoe het met degenen is die ze achter hebben moeten laten.  Van nieuwe vluchtelingen horen ze de vreselijkste verhalen. Het oude Europa is volledig ingestort.

Uit lijfsbehoud hebben ze het verleden afgesloten. Het enige wat hen nu bezig houdt is de vraag wat er met hen verder gaat gebeuren. Ze weten dat ze weinig kans maken om hier weg te komen.

Mark heeft daar vrede mee. Hij begrijpt dat er niemand op hem hier zit te wachten. Natuurlijk hoopt hij asiel te krijgen, maar hoog schat hij zijn kansen niet in. Maar Diederik vindt het moeilijk om er zich bij neer te leggen dat hij slechts een pion is in het politieke spel dat er wordt gespeeld.

Een man in een militair uniform vraagt Mark om mee te komen. Twee uur later keert hij terug. Hij ziet er opgewonden uit. “Ik kan weg”, zegt hij. “Geen idee wie dit voor me heeft geregeld, maar ik vertrek nu meteen naar Tripoli”. Beiden nemen afscheid van elkaar. Als Mark weg loopt draait hij zich nog één keer om. “Ik zal een goed woordje voor je doen. Maak je geen zorgen”. Dan verdwijnt hij uit het zicht en laat Diederik vertwijfeld achter.

Januskop.

Waar sta je als politicus of politieke partij zonder achterban?  Nergens toch? 

Als je wil blijven meeregeren en niet wil dat je wordt af geserveerd, zul je goed moeten inschatten hoeveel water je nog bij de wijn kunt doen bij het nemen van principiële besluiten.

Bij een druppeltje teveel keert je achterban zich mogelijk van je af, maar dat gevaar bestaat ook bij een druppeltje te weinig.  Het juiste evenwicht tussen principieel zijn of opportunistisch is belangrijk.

Zij met een januskop zijn hierbij het beste af. Zoals bekend is dat iemand die diverse - vaak tegengestelde - eigenschappen of karakteristieken kan hebben. Met een ‘Januskop’ wordt ook wel iemand bedoeld die onoprecht is. Of, nog erger, een Farizeeër.

Onze regering staat nu voor de taak om zich uit te spreken over het al dan niet verstrekken van onderdak, voedsel en kleding aan uitgeprocedeerde asielzoekers.

Waar laat je je nu door leiden als je tot een voor je achterban acceptabele uitspraak wil komen?

Dezelfde burger die denkt dat door uitgeprocedeerde asielzoekers het leven onmogelijk te maken zij wel zullen vertrekken, wil hen ook niet bij het ontwaken ’s morgens in zijn achtertuin aantreffen.

Of erger, in zijn keuken waar hij een boterhammetje voor zichzelf zit te smeren.

Grote groepen in de samenleving blijken zich te verkneukelen als er weer een boot met vluchtelingen met man en muis vergaat. Duizend doden zien zij als minstens duizend problemen minder.

Aan de andere kant zijn er ook velen die het inhumaan vinden dat men deze vluchtelingen de meest elementaire voorzieningen ontzegt.

Zowel voor- als tegenstanders van een bed, bad en broodregeling hebben hun argumenten.

Maar wat minstens zo belangrijk is, zij maken deel uit van de achterban van een politieke partij.

Gaat de VVD haar positie ten aanzien van de PVV versterken door deze rechts in te halen? En verliest de PvdA ook nog het laatste beetje vertrouwen van haar kiezers?

Of gaat de VVD overstag nu het Europees Comité voor Sociale Rechten van de Raad van Europa (ECSR) Nederland er op gewezen heeft dat het Europees Sociaal Handvest zegt dat mensen in hun basisbehoeften moeten worden voorzien?

De grote stroom vluchtelingen is niet in te dammen. De verwachting is dat steeds vaker mensen de toegang tot ons land zal worden ontzegd. Soms is dat terecht en soms niet.

Voor mij is het vanzelfsprekend dat je er als samenleving voor zorgt dat ook uitgeprocedeerde asielzoekers geholpen worden met de meest elementaire voorzieningen. Maar ik ben geen politicus en mijn achterban bestaat alleen uit fatsoenlijke mensen. En mochten zij dat niet zijn, dan zou ik daar teleurgesteld in zijn, al kan ik er goed mee leven. Ook ik heb blijkbaar iets van een januskop in me.

NS-wandeling naar Voorschoten (Met foto's en wat los geouwehoer. Je kent me.)

Binnen zitten is niets voor mij en gisteren heb ik maar weer eens met veel plezier een NS-wandeling gemaakt. Deze keer van Den Haag HS naar Voorschoten via Wassenaar, al begon de wandeling, een deel van het Marskramerpad LAW3, officieel bij Den Haag CS.

Een mooie route en als ik niet verkeerd had gekeken op de kaart was ik deze keer wel aangekomen op mijn geplande bestemming. 

Helaas zag ik het fietstunneltje onder de Rijksstraatweg bij de N448 over het hoofd. Omdat ik er al een kleine 20 kilometer op had zitten en het donker begon te worden nam ik de bus terug naar Den Haag. Thuis heb ik aanvullende informatie opgezocht over enkele plekken die ik gezien had onderweg en zo kwam ik er achter dat er ook in het  chique Wassenaar veel kleinburgerlijk leed achter de mooie gevels schuil gaat.
Zo leeft bijvoorbeeld de kasteelheer van het kasteel van Wassenaar al zo'n 30 jaar in onmin met zijn directe buren en zou de ruzie tussen hen de gemeente al zo'n anderhalve ton hebben gekost. 

Ook las ik het trieste verhaal van een plaatselijke psychiater die, nadat hij zelf was ingestort, zijn levenswerk kapot gemaakt zag en hoe een handige zakenman in enkele maanden hier zo'n vier ton beter van werd.

In het Haagse bos zag ik houtsculpturen van een onbekende houtbewerker. Een beetje smoezelig en door het weer aangetast. Maar vast met veel liefde gemaakt.

Het bos zelf was kaal, al vormden zich al kleine knopjes aan de takken. Maar ook bomen die kaal zijn kunnen er imposant uit zien. Misschien juist dan.

Ook zag ik nog een schaars geklede vrouw, die versteend van de kou in het water stond. Nu kan ik me dat heel goed voorstellen, want soms ligt er 's morgens nog een laagje ijs op het water.

En natuurlijk was er een opgeruimde geest die al in paasstemming verkeerde en dat met zijn of haar medemens wilde delen.

Wandelen is een passie van me. Mogelijk ga ik in mei enkele weken naar Engeland om er, net als enkele jaren geleden toen ik de C2C heb gelopen van St. Bees naar Robin Hoods Bay, een paar honderd kilometertjes door het Engelse landschap te wandelen. Het selfie dat ik toen nam laat wel zien dat ik heel blij was dat ik mijn eindbestemming toen wel had gehaald.

Dierenleed.

Een bezoekje aan het Natuurhistorisch Museum bevestigt nog maar weer eens dat het leven veel duistere kanten kent.

Neem nou het verhaal van de necro-eend (zie foto 1). 

Net nadat hij zich te pletter gevlogen had tegen de glazen gevel van het museum, werd de dode mannetjeseend anaal gepenetreerd door een andere mannetjeseend, waarbij ‘het eerste geval van homoseksuele necrofilie bij de wilde eend’ werd vastgesteld.

En wat te denken van de dominomus  (foto 2 en 3) in de evenementenhal in Leeuwarden die in 2005, omdat hij een gevaar vormde voor de daar opgestelde vier miljoen dominostenen, werd doodgeschoten, waarna de schutter zelf met de dood werd bedreigd.

Of het mysterie van de onthoofde houtduiven (foto 4). Je zou er zelf niet op komen.

Ik wil de lezer natuurlijk ook ‘laatste schaamluis’ niet onthouden, die samen met een flinke bos schaamhaar in het museum is tentoongesteld (foto 5).

Ja, altijd leerzaam zo’n museumbezoekje. Mocht mij de komende tijd wederom iets bijzonders opvallen tijdens een van mijn bezoekjes aan de vele musea die ons kleine landje rijk is, dan zal ik mijn lezers hier terstond konde van doen.