NS-wandeling naar Voorschoten (Met foto's en wat los geouwehoer. Je kent me.)

Binnen zitten is niets voor mij en gisteren heb ik maar weer eens met veel plezier een NS-wandeling gemaakt. Deze keer van Den Haag HS naar Voorschoten via Wassenaar, al begon de wandeling, een deel van het Marskramerpad LAW3, officieel bij Den Haag CS.

Een mooie route en als ik niet verkeerd had gekeken op de kaart was ik deze keer wel aangekomen op mijn geplande bestemming. 

Helaas zag ik het fietstunneltje onder de Rijksstraatweg bij de N448 over het hoofd. Omdat ik er al een kleine 20 kilometer op had zitten en het donker begon te worden nam ik de bus terug naar Den Haag. Thuis heb ik aanvullende informatie opgezocht over enkele plekken die ik gezien had onderweg en zo kwam ik er achter dat er ook in het  chique Wassenaar veel kleinburgerlijk leed achter de mooie gevels schuil gaat.
Zo leeft bijvoorbeeld de kasteelheer van het kasteel van Wassenaar al zo'n 30 jaar in onmin met zijn directe buren en zou de ruzie tussen hen de gemeente al zo'n anderhalve ton hebben gekost. 

Ook las ik het trieste verhaal van een plaatselijke psychiater die, nadat hij zelf was ingestort, zijn levenswerk kapot gemaakt zag en hoe een handige zakenman in enkele maanden hier zo'n vier ton beter van werd.

In het Haagse bos zag ik houtsculpturen van een onbekende houtbewerker. Een beetje smoezelig en door het weer aangetast. Maar vast met veel liefde gemaakt.

Het bos zelf was kaal, al vormden zich al kleine knopjes aan de takken. Maar ook bomen die kaal zijn kunnen er imposant uit zien. Misschien juist dan.

Ook zag ik nog een schaars geklede vrouw, die versteend van de kou in het water stond. Nu kan ik me dat heel goed voorstellen, want soms ligt er 's morgens nog een laagje ijs op het water.

En natuurlijk was er een opgeruimde geest die al in paasstemming verkeerde en dat met zijn of haar medemens wilde delen.

Wandelen is een passie van me. Mogelijk ga ik in mei enkele weken naar Engeland om er, net als enkele jaren geleden toen ik de C2C heb gelopen van St. Bees naar Robin Hoods Bay, een paar honderd kilometertjes door het Engelse landschap te wandelen. Het selfie dat ik toen nam laat wel zien dat ik heel blij was dat ik mijn eindbestemming toen wel had gehaald.