Stille tocht.

Sinds het begin van de Jaren negentig worden er in Nederland stille tochten georganiseerd tegen zinloos geweld. Degenen die aan zo’n tocht mee doen ervaren even de solidariteit en hiermee de steun van anderen. Men loopt mee omdat men het geweld als zinloos heeft beleefd.

Als men het zinvol had gevonden, dan had men niet in déze tocht meegelopen. Daar zijn immers andere tochten voor.

Met elkaar is men verontwaardigd, verdrietig en boos over wat er is gebeurd. En men deelt dit graag ongevraagd met anderen zonder opdringerig te zijn, al is een tv-camera altijd welkom.  

Een mooi gebaar. Ook voor mij hoeven deze emoties niet ingetogen verwerkt te worden. De straat biedt daarvoor voldoende ruimte. Het laat zien dat de samenleving minder koud is dan vaak wordt beweerd.

Helaas is het geweld er door de jaren heen niet minder op geworden. Daar hebben de stille tochten niets aan kunnen veranderen.

Zelf denk ik dat alle geweld zinloos is. Het verbaast mij daarom dat er zo weinig stille tochten zijn. Daar moeten anderen ook zo over gedacht hebben.

Want vandaag kwam ik er achter dat er nog meer redenen kunnen zijn om een stille tocht te organiseren.

Op internet zag ik dat er een stille tocht was georganiseerd voor een dode kat.

Is hiermee de weg vrij gemaakt voor meer stille tochten in de toekomst? Er is immers veel leed onder de dieren. En het meeste is zinloos.Als het voor de mensen zelf niet uitmaakt of ze voor een mens of een dier een stille tocht organiseren kan het nog druk worden met de stille tochten.