Knuffelleeuw.

Het is al weer enkele jaren geleden dat ik begon met het bijhouden van een blog. Dit is inmiddels mijn vierde. Ik hoopte hierdoor de discipline te ontwikkelen voor mijn andere schrijfplannen. Die hoop heb ik nog steeds, de discipline helaas nog steeds niet.  

In mijn eerste blog nam ik vooral korte verhalen op met een ietwat duistere inslag. Toen me dat begon te vervelen ben ik er mee gestopt. Mijn tweede blog ging over wat mij bezig hield op dat moment. Mijn derde over coachen, al ben ik niet verder gekomen dan een opzet.

Mijn vierde zou over taal gaan, maar inmiddels zie ik het verschil niet meer met mijn tweede blog.

Gelukkig heb ik een vriend, bekend bij zijn vrienden en vriendinnen als TDVS, met een zeer creatieve geest en hij stelde mij voor, nadat ik een van mijn mailtjes aan hem ondertekend had met John Stoned, om een blog te beginnen met de naam “The Household of John B. Low Stoned”, alweer een Paardenlul productie.

Na enige weerstand heb ik besloten om zijn suggestie op te volgen. Binnenkort volgt dus mijn vijfde blog. Waarover ik ga schrijven zou ik nog niet weten, maar de titel die hij had bedacht vond ik wel mooi.

Vandaag daarom de laatste aflevering van “Allemaal Woorden”. Tenslotte moet uiteindelijk alle oude troep ruimte maken voor nieuwe.

Knuffelleeuw.

Nu alle kinderen de deur uit waren moesten ze het voortaan met hun tweeën zien te rooien.

Zo gemakkelijk was dat niet. De laatste tijd hadden ze bijna dagelijks ruzie. Hans zei dat dit kwam omdat ze in de overgang zat en Marja verweet hem dat hij met zijn werk was getrouwd in plaats van met haar.

Na de woordenwisseling vanmorgen had hij zich terug getrokken in zijn studeerkamer en daarom belde zij een vriendin en vroeg haar of zij zin had om samen met haar in het winkelcentrum een kopje koffie te gaan drinken.

Els zat al op het met oranje vlaggetjes versierde terras toen Marja er aan kwam. Na een korte knuffel vroeg zij haar zonder omhaal hoe het tussen haar en Hans ging. Niet uit echte belangstelling natuurlijk, maar uit nieuwsgierigheid.

Marja, die wist hoe Els kon roddelen, loog dat alles goed ging en dat Hans nu bezig was met het project “De vergeten leerling”.  Gekscherend had hij haar gezegd dat dit project zo’n beslag legde op het team dat er weinig tijd overbleef voor het geven van lessen.

Als hij zo hard bleef werken zou hij vast afdelingshoofd worden of het aan zijn hart krijgen. In zijn geval waarschijnlijk beide, dacht ze.

Nadat de serveerster de koffie en het appelgebak gebracht had zetten zij hun gesprek over koetjes en kalfjes voort, terwijl Els voorzichtig naar een gelegenheid zocht om Marja uit haar tent te lokken.

Door de rode wangetjes van Marja en de lichte paniek in haar stem besefte zij immers dat het helemaal niet zo goed ging tussen haar en Hans.

Een luid gejuich en handgeklap trok hun aandacht. Niet ver van hen vandaag stond op een kleine verhoging een forse oranje leeuw, die met zijn zwaaiende armen en samengevouwen handen liet merken dat hij reuze in zijn nopjes was. Gisteren had Nederland bij het wereldkampioenschap voetbal immers in een geweldige wedstrijd tegen Spanje dit land met vijf tegen één vernederd. Als dat geen reden voor een feestje was.

Enkele gezette dames sloegen hun mollige armen om de leeuw heen en lieten zich met hem op de foto zetten. Na afloop gaf hij hen schalks een tikje op de bibs, waarna ze kirrend ruimte maakten voor een ander.

Marja stond op en zei tegen Els dat zij ook op de foto wilde met de leeuw. Dat leek haar zo leuk.

Ze rekenden af en sloten zich aan bij de rest van de groep oudere meisjes. Het leek er op dat ieder van hen wel zin had om met de grote leeuw op de foto te gaan.

Toen Marja aan de beurt was en zij haar arm om de middel van de leeuw geslagen had trok deze haar opeens tegen zich aan. Met zijn ene arm tussen hen beide in wreef hij, zonder dat iemand het kon zien, stevig over haar borsten en fluisterde met hese stem in haar oor “Wat ben je toch een lekker ding. Dit zouden we vaker moeten doen.” Het gebeurde allemaal zo snel en onverwachts dat het pas tot haar doordrong wat er was gebeurd toen Els enkele foto’s  van hen beiden had gemaakt.

Een man die ook op de foto wilde met de leeuw schoof haar lachend opzij. De groep vrouwen applaudisseerde opnieuw. Als verdoofd liet Marja zich door Els uit de menigte wegvoeren.

Toen het wat rustiger om hen heen was liet Els haar enthousiast de drie foto’s zien die gemaakt had. “Zulke grote leeuwen hebben meestal maar een klein pikkie”, zei ze lachend.

Marja glimlachte flauwtjes en bedankte Els voor het maken van de foto’s. “Ik ga naar huis. Hans heeft gevraagd of ik zijn overhemden wil strijken. Zo’n stapel.”, loog ze. Ze namen hartelijk afscheid van elkaar met de gebruikelijke knuffels.

Twee uur later, toen ze in de tuin bezig was om de planten te verzorgen, hoorde Marja de buurvrouw roepen. “Ik hoorde dat je naar het winkelcentrum was buuf. Heb je Kees nog gezien? Die lieverd is door de winkeliersvereniging ingehuurd om als leeuw de mensen te amuseren. Ach, je kent hem. M’n man houdt wel van een lolletje. Ik wed dat-ie  de tijd van z’n leven heeft in dat apenpakkie.”