Sint Pannekoek.

Het is weer even stil om zwarte Piet. Misschien hebben ook degenen die zo tegen zijn komst naar Nederland waren even geen tijd gehad om te protesteren.  Mogelijk hadden zij het te druk met de voorbereidingen van Sint Pannekoek.

“Sint Pannekoek?”, hoor ik sommigen met gefronste wenkbrauwen vragen. Jawel, gisteren was het Sint  Pannekoek. Tijdens een van mijn wandelingen door Rotterdam zag ik in de Stieltjesstraat deze mededeling hangen:

Tegenstanders van deze ‘oude Rotterdamse’ traditie heb ik nog niet hun mond horen roeren. Toch kan ik mij voorstellen dat sommigen zich door deze nieuwe lot aan de stam van de Hollandse folklore gediscrimineerd voelen.

Denk eens aan onze Surinaamse medemens waaraan wij die overheerlijke roti’s hebben te danken.

Ik hoor sommigen van hen denken “Waarom een pannenkoek? Typisch weer zo’n Nederlandse lekkernij. Wat is er verkeerd met de roti? Waarom geen “Sint Roti”?

En wat te denken van de niet meer uit onze cultuur weg te denken Turkse Pizza? Al vind ik “Sint Turkse Pizza” persoonlijk niet zo lekker bekken. Dan klinkt gewoon “Sint Pizza” beter.

Dan de gewoonte om de pannenkoek niet alleen op het bord maar ook op het hoofd te leggen, al dan niet belegd met spek en stroop. Wat een kliederboel. Dat moeder de vrouw, die toch uiteindelijk de rommel weer moet opruimen en schoonmaken, nog niet heeft geprotesteerd is een klein wonder.

Wij zelf doen niet aan het Sinterklaasfeest. Dit schijnt immers vooral een feest te zijn om de kinderhand te vullen. De cadeau ’s die volwassen elkaar geven passen vaak niet in een kinderhand, al zijn smartphones en juwelen hier een uitzondering op.

Wij gaan die dag gewoon met z’n tweeën gezellig een dagje uit om te vieren dat we nu al zo’n 38 jaar samen zijn. 

Ja, ik heb mezelf vorige eeuw aan Paula op 5 december cadeau gedaan. En, al hoef je het niet met me eens te zijn, nadien heeft ze volgens mij op 5 december nooit meer zo’n mooi cadeau gehad.