Is er leven nadat je met werken bent gestopt?

Na enkele weken depressief thuis te hebben gezeten omdat ik mijn werk zo vreselijk miste, gaat het weer goed met me. Dank zij de steun uit mijn omgeving zie ik het gelukkig weer zitten.

Nee, dit geeft niet goed weer wat ik zeggen wil. Nogmaals.

Na een afschuwelijk depressieve periode omdat ik met werken was gestopt, begin ik licht aan het eind van de tunnel te zien. Afgelopen nacht heb ik eindelijk weer eens goed geslapen.

Nee, ook dit komt niet bij benadering in de buurt van wat ik eigenlijk duidelijk wil maken.

Na een korte inzinking omdat ik zo dom was om met werken te stoppen begin ik me wat beter te voelen. Sinds vandaag durf ik weer naar buiten om mij onder de mensen te begeven.

Zo, dat staat er. Ik had er misschien ook nog iets aan toe kunnen voegen over de huilbuien die ik heb gehad. De ruzies met Paula omdat zij mij, ondanks de redelijk ruime woning waarin we wonen,   steeds voor de voeten bleef lopen. Over hoe verstandig het is om goed na te denken voor je besluit om te stoppen met werken. Maar ja, wie luistert er nog naar me. Wie moet ik de klas uit sturen of een schouderklopje geven nu ik geen les meer geef?

Ja, zo had mijn eerste bijdrage aan mijn blog sinds weken kunnen luiden. Maar eerlijk gezegd heb ik het gewoon  vreselijk naar mijn zin als gepensioneerde en heb  ik mijn werk geen seconde gemist.

Ik kom tijd tekort voor alle leuke dingen die ik doe en wil doen.  Zo ben ik pas nog een weekje samen met Paula naar Frankrijk geweest, waar we in Zuidwest Bretagne een huisje dicht bij de kust gehuurd hadden. Terwijl we eerder al beiden in Groningen en Drenthe waren om er te slapen in het Strokasteel en het NIVON-huis “De Hondsrug” .

Oude hobby’s heb ik weer nieuw leven ingeblazen, thuis liggen nog een paar klussen op me te wachten waar ik flink wat tijd voor ga uittrekken en mijn hoofd zit vol frisse ideeën.

Wat is het heerlijk om slechts heel weinig verplichtingen te hebben. Om ’s morgens in je bed te blijven stinken als je dit wilt. Niet meer om zes uur op te hoeven of tot half zes voor de klas te moeten staan. Zelf te bepalen wat je met de spaarzame tijd doet die je is gegeven. En aan het eind van de maand net als Paula  een niet onredelijk bedrag op je rekening bijgeschreven te krijgen. Waarover ik mij à propos nog steeds verbaas. Ik ben namelijk gezond als een vis, weet veel en kan veel door opleiding en ervaring. Bovendien hou ik van hard werken. Tot voor kort kon ik dit ook allemaal laten zien.

Maar dan komt de zoveelste slechte manager in mijn leven en dank zij hem gebeurt er een klein wonder. Terwijl om mij heen hardwerkende collega’s worden ontslagen omdat er miljoenen doorheen zijn gejaagd, opleidingen worden gesloten omdat deze niet rendabel genoeg zijn,  de arbeidsomstandigheden steeds slechter worden en, door het ontbreken van de juiste randvoorwaarden, het geven van verantwoord en leuk onderwijs moeilijk, zo niet onmogelijk wordt,  kom ik er gelukkig achter dat ook ik een kleine bijdrage kan leveren aan het uit het slop halen van de organisatie.

Het enige wat ik hoef te doen is op de juiste wijze en op het juiste moment ontslag nemen.

Dat krijg ik de rest van mijn leven maandelijks een leuk bedragje waar vele anderen stevig voor moeten bikkelen.

Dat is toch gek? Net zo gek als mensen tot hun 67^e of langer te laten werken en ze financieel te straffen als ze eerder stoppen.

De rol van docent is me meesttijds goed bevallen. Misschien zal ik hem op andere momenten in een andere vorm weer op me nemen. Want anderen kennis bij brengen en zien wat dit voor hen betekent vind ik leuk.

Maar voor het moment heb ik het veel te druk. Zelfs mijn blog heb ik al wekenlang verwaarloosd omdat ik andere dingen had te doen. Mede op het verzoek van een trouwe lezer ga ik vanaf nu weer stukjes schrijven voor mijn blog en proberen om de bagger in mezelf om te zetten in vruchtbare grond. Wat de ene keer beter lukt dan een andere keer. De lezer oordele zelf.