Geen zin.

Veel zin om vandaag aan mijn blog te werken heb ik niet. De boog kan niet altijd gespannen staan.

Maar van mezelf moet ik dagelijks wel even met taal bezig zijn.

Nu is het moeilijker om niet met taal bezig te zijn dan wel. Het begint ’s morgens al als ik Paula bedank voor het lekkere bakkie koffie dat ze voor me heeft gezet.

Ik geef haar graag die kans. Als zij er eerder uit is dan ik heb ik het bed nog even voor mezelf; een gevoel dat ik waarschijnlijk deel met vele anderen die een partner hebben.

Opeens schiet me te binnen dat ze al weg was toen ik vanmorgen beneden kwam. Dus heb ik zelf maar koffie gemaakt. Eerlijk, het smaakte haast net zo goed.

Ik hou er van als het ’s morgens stil is in huis. Geen blèrende kinderen, geen tv en geen radio.

Alleen maar de geluiden van het huis zelf. Water dat kookt, gerammel van bestek, het getingel van een lepeltje bij het roeren in de koffie, een ochtendscheetje, het opgewonden gezoem van een vlieg tegen het raam...

Maar je dag kan echter nog zo stil beginnen, voor je het weet wordt je aandacht  weer getrokken door de taal die zich, zodra je ergens een paar knoppen indrukt , bijna onmiddellijk aan je opdringt.

Bijvoorbeeld de stem van de nieuwslezer. Of mijn eigen stem als ik deze probeer los te maken wanneer ik onder de douche sta. Nee, dat is niet hetzelfde als zingen. Het lijkt er zelfs niet op.

En dan de teksten die ik lees. Hele lappen verwerk  ik voordat ik de deur uit ga. Ik begin er soms al mee nog voor ik mijn ontbijt heb gehad. Zo wilde ik vandaag beslist weten of er al oorlog in de Ukraine was uitgebroken. En dan kun je niet volstaan met het lezen van een of ander lullig artikeltje maar moet je alle kranten doorspitten op internet.

Zou je me achteraf vragen om ook maar één gelezen zin letterlijk te herhalen, dan sta ik met een mond vol gepoetste tanden. De strekking van wat ik gelezen heb weet ik meestal wel, maar daarmee heb je ook alles gezegd.

Maar er zijn uitzonderingen. Uit  de film “American Hustler”, die ik vanmiddag zag, is me wel een mooie wandtegeltjesspreuk bij gebleven.

Vertaald luidt deze “Het liefst van alles zou ik iemand willen zijn die in niets lijkt op mezelf”.  Ik denk dat er veel mensen zijn die zich in dit proza herkennen. Wie ze dan zouden willen zijn weten ze niet. Maar alles is blijkbaar goed zolang ze niet zichzelf hoeven te zijn. Voor mij geldt overigens dat ik heel blij ben met mezelf. En dat durf ik best wereldkundig te maken.

Nu, voor vandaag dus geen schrijfoefening. Zoals ik al zei “veel zin om vandaag aan mijn blog te werken heb ik niet”. Ik heb nu wel wat beters te doen. Maar al babbelend zie ik dat het toch weer een heel verhaal geworden is.