Nog even het bruggetje over en ik ben thuis. Verrukt door het zachte
licht van de ondergaande zon en de pastelkleurige roze wolken pak ik mijn
cameraatje uit mijn rugzak en begin te fotograferen. Op het schermpje ziet het
er allemaal fantastisch uit, maar later zal blijken dat het eigenlijk al te
donker was. Vier niet zo erg jong meer
ogende vrouwen in fel gekleurde regenjassen zien hoe ik bezig ben en een van
hen roept met een schelle stem: “Wat valt er te zien?”
“Er zit een klein katje in die boom”, roep ik en wijs naar boven. “Het
kan ook een eekhoorn zijn”.
Alle vier haasten ze zich naar de plek waar ik sta en volgen ze met hun
blik mijn vinger.
“Ik zie niks”, zegt er een. “Daar bij die tak”, zeg ik. “Je kunt het
haast niet zien”.
“Ja, ik zie het ook”, zegt een van hen tot mijn verbazing. “Waar dan
Gree?”, vraagt een ander.
Van mijn euforie over het mooie licht dat op de bruinrode en geelgroene
bladeren van de bomen viel is inmiddels niets meer over.
“Ik zie hem niet meer”, zeg ik. “Ik denk toch niet dat een kat was.
Eerder een eekhoorn.” Dan loop ik weg en zie nog net voordat ik de hoek om ga dat
een van hen net als ik daarnet naar boven staat te wijzen. In al de dertig jaar
dat ik hier woon heb ik nog nooit een eekhoorn in de bomen gezien. Al moet ik
toegeven dat het in de schemering goed mogelijk is dat je denkt ze wel te zien.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten