Heerlijk die herfst.

Heb jij net als ik ook iets met de herfst? Vind je het niet bij uitstek de tijd voor bezinning? 

Nee, geen gepieker. Maar bijvoorbeeld met een weemoedig gevoel nadenken over jezelf en de mensen die een rol spelen of hebben gespeeld in je leven. Over de weg die je gegaan bent en de weg die er misschien nog voor je ligt. De ongrijpbaarheid van het bestaan en onze behoefte om er toch greep op te krijgen. Over van alles eigenlijk wat je op dat moment bezig houdt, los van eventuele zorgen.

Als het stormt zoals nu loop ik het liefst in mijn eentje langs de vloedlijn met mijn blik naar binnen gekeerd. Het gebulder van de golven brengt me dan bijna in een soort van trance.

Bovendien ga ik sowieso graag naar het strand als het hard waait. Dat het er vandaag niet van is gekomen komt omdat ik een klusje in huis had.

Ook als het buiten niet zo onstuimig is ga ik er in dit jaargetijde graag op uit. Bij voorkeur de polder in of de bossen. Wie wordt immers niet geraakt worden door de kleurenpracht van de herfst?

Als het weer wat beter wordt moet ik maar weer eens ergens een begraafplaats opzoeken. Dat doe ik veel te weinig. De laatste keer is al weer bijna een jaar geleden. Wat heb ik er toen mooie foto’s gemaakt.

Wat ik er zo fijn van vind is de rust. Je komt bijna als vanzelf in een bespiegelende stemming als je tussen de stenen en het groen wat doelloos rond slentert. Als je leest wie er begraven liggen vraag je je soms af wie deze mens geweest is die mij is voor gegaan. Is het niet mooi om op zo'n moment na te denken over je eigen sterflijkheid?